در طول جنگ جهانی دوم، سوئیس پذیرش پناهندگان را به شدت محدود کرد با این شعار که: «قایق ما پر است». قطاری از آلمان برای مدت کوتاهی در یک منطقه دورافتاده از سوئیس متوقف می‌شود. شش نفر به امید پناهندگی به بیرون می‌پرند: چهار یهودی، یک کودک فرانسوی و یک سرباز آلمانی. آن‌ها به یک زوج که مسافرخانه‌ای روستایی را اداره می‌کنند پناه می‌برند و خود را به عنوان یک خانواده جا می‌زنند: سرباز فراری به عنوان شوهر، جودیت به عنوان همسرش، پیرمردی اهل وین به عنوان پدرش، و نوه پیرمرد به همراه پسر بچه فرانسوی (که از او می‌خواهند سکوت کند) به عنوان فرزندانشان. برادر نوجوان جودیت نیز خود را یک سرباز جا می‌زند. این داستان ساختگی به مرور زمان و با تحقیقات دقیق پاسبان محلی فاش می‌شود. سوئیسی‌ها به چه کسی اجازه ماندن می‌دهند؟ چه کسی اخراج می‌شود؟

رئیس پلیس بازنشسته، یاکوب فرانک، که در دوران خدمت خود اغلب مجبور بود به عنوان «پیام‌آور مرگ» خبر فوت افراد را به خانواده‌هایشان برساند، اکنون امیدوار است بتواند زندگی آرامی را به دور از دنیای مردگان سپری کند.

برلین شرقی، سال ۱۹۶۱، مدت کوتاهی پس از ساخت دیوار برلین. کنراد، سوفی و سه نفر از دوستانشان برنامه‌ای جسورانه برای فرار به آلمان غربی طراحی می‌کنند. این تلاش موفقیت‌آمیز است، به جز برای کنراد که جا می‌ماند. از آن زمان به بعد و برای ۲۸ سال آینده، کنراد و سوفی با وجود پرده آهنین تلاش می‌کنند دوباره یکدیگر را ملاقات کنند. کنراد که به یک اخترفیزیک‌دان برجسته تبدیل شده است، سعی می‌کند از کنگره‌های علمی خارج از آلمان شرقی برای ترتیب دادن ملاقات با سوفی استفاده کند. اما در کشوری که پلیس سیاسی (اشتازی) تمام رفت‌وآمدهای افراد مشکوک (مانند باربارا خواهر کنراد و همسرش هارالد) را زیر نظر دارد، حفظ حریم خصوصی، آرمان‌ها و عزت نفس به مبارزه‌ای طاقت‌فرسا تبدیل می‌شود، حتی در شرایطی که بلوک شرق فرآیند طولانی فروپاشی خود را آغاز کرده است.